Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Rzym. Pokaż wszystkie posty

maja 31, 2011

Koniec roku szkolnego

Dzisiaj oficjalnie zakończyliśmy rok szkolny na Angelicum; dla mnie to było także pożegnanie z tym miejscem, gdzie spędziłam osiem lat, gdzie przybyłam nie wiedząc nic o teologii i bardzo mało o filozofii, a teraz opuszczam – na pewno wiedząc trochę więcej; na pewno wiedząc znacznie więcej o tym, co jeszcze można by przeczytać, zrozumieć, pogłębić...
Ponieważ wczoraj było święto Nawiedzenia, Ewangelia była z Łukasza – właśnie o Nawiedzeniu: wizyta Maryi u Elżbiety i pieśń Maryi – Magnificat.
Wicedziekan wydziału teologicznego, który odprawiał Mszę św., powiedział w kazaniu, że to jest najlepsza Ewangelia na koniec roku szkolnego: dziękować Bogu za „wielkie rzeczy” które uczynił: za to, czego się nauczyliśmy, nie tylko na egzaminy ale i dla życia, dla wiary, dla własnej relacji z Bogiem. Dalej, komentując Magnificat, zauważył, że Bóg „napełnia głodnych dobrami” – jeżeli przychodzimy na studia i chcemy się nauczyć, i wiemy, że nie umiemy – wtedy Bóg nam da się poznać. A więc pokora, jako podstawowy warunek studiowania teologii.
Oczywiście, nasz dziekan miał rację: pokora – czyli prawda o sobie – jest podstawą wszystkiego. Ale, z drugiej strony, jeżeli komuś jej brakowało, kiedy zaczynał studia, ale za to w trakcie uświadomił sobie, jak wiele nie wie i jak bardzo potrzebuje pomocy – to w końcu też nie jest źle.

Magda
Czytaj dalej »
Labels:
, , , , ,

maja 03, 2011

30 kwietnia - 1 maja, Rzym

Ogólnie klimat dotyczący beatyfikacji był dość pesymistyczny, jeśli chodzi o możliwość uczestniczenia: dużo ludzi, nie ma biletów, Rzym będzie zatkany i nieprzejezdny... ale ja koniecznie chciałam jakoś być blisko, chociaż to nie jest łatwo, bo z naszej peryferii trudno jest dostać się do centrum. A potem jedna z sióstr dostała z duszpasterstwa młodzieży zawiadomienie, że można się zgłaszać do służb porządkowych na beatyfikację Jana Pawła II. I to już była okazja: bo mogłam pójść na wieczór i noc, i rano już być w centrum.

A potem w sobotę zaczęło się chmurzyć, i wydawało się, że będzie padać... moknąć całą noc? to nie był pomysł zbyt zachwycający, ale ponieważ się zgłosiłam, więc nie mogłam się wycofać. Zapakowałam kanapki, dodatkowy sweter, wodę, czekoladę, pelerynę, encyklikę "Fides et ratio"... (czyli podstawowy zestaw dla przeżycia). A padało tylko jakieś pół godziny, i to przed modlitwą. No więc byłam wieczorem na czuwaniu modlitewnym w Circo Massimo, gdzie rozdawałam świece i butelki z wodą i takie śmieszne świecące breloczki.

Potem, ok. 23 skończyło się, więc poszłyśmy z J. do św. Piotra, żeby zobaczyć, jaka jest sytuacja. Sytuacja była taka, że można było czekać na otwarcie placu parę godzin w zbitym tłumie, bez możliwości ruszenia się... uznałyśmy, że aż tak nam nie zależy i że wystarczy nam bycie obok Castel sant’Angelo (Zamku Anioła), ze świadomością, że jesteśmy blisko. Ale to oznaczało, że powinnyśmy wcześniej pójść gdzieś na Mszę św... obeszłyśmy okolicę, ustaliłyśmy, że pierwsza Msza jest o 8 rano (trochę późno, ale co robić), a potem poszukałyśmy jakiegoś otwartego kościoła, gdzie przespałyśmy się, skulone na klęczniku. Niestety – o 5 rano nas obudzili, że zamykają kościół... więc znowu trochę połaziłyśmy po mieście, wypiłyśmy kawę, poszłyśmy się pomodlić, a potem na Mszę.

Po Mszy – ok. 9 – ja byłam przekonana, że nawet nie warto się zbliżać do św. Piotra, tylko trzeba poszukać jakiegoś ekranu. Ale J. chciała, więc poszłyśmy i – krok po kroku – doszłyśmy na via della Conciliazione, co oznaczało, że widziałyśmy – choć z daleka – ołtarz, i mogłyśmy widzieć bezpośrednio, a nie na ekranie, odsłanianie obrazu BŁOGOSŁAWIONEGO Jana Pawła II. Więc jednak uczestniczyłyśmy w beatyfikacji!

A potem powrót – i wszystko było w miarę dobrze, oprócz ostatniego etapu: okazało się, że z okazji 1 maja nasz autobus nie jeździ... Więc w nastroju bardzo pielgrzymkowym, po 40 minutach spokojnego marszu dotarłam do domu, zjadłam obiad i padłam. Bardzo szczęśliwa, że byłam w Rzymie i że mogłam brać w tym udział...

Wiem, że to jest opowieść bardzo „techniczna” – poszłam tu, zrobiłam to... jak mi się myśli ułożą, to napiszę też coś bardziej przemyślanego
Magda
Beatyfikacja Jana Pawła II, Rzym


Czytaj dalej »
Labels:
, , ,

kwietnia 18, 2011

Niedziela Palmowa – Rzym


Prowadzą na plac św. Piotra wzdłuż ulicy Della Conciliazione nowe tymczasowe stacje Drogi Krzyżowej wykonane przez Giuseppe Allamprese i Pasquale Nava, o ósmej zatrzymują się autokary, wysiadają liczne grupy młodzieży: przecież to ich dzień!
Przewodnicy grup upominają: trzymajcie się razem, nie rozchodźcie się, nie gubcie się! a kolejka prze wejściem na plac jest już długa... czekają, gadają, gadają, czekają... O dziewiątej otwierają się wejścia: jeszcze tylko kontrola, i wszyscy dostają palmy (a właściwie gałązki oliwki),  a później wielki bieg, aby zająć najlepsze miejsca. Godzina dziesiąta: oto pojawia się Papież. Unosi się morze gałęzi, znak nadziei, wiary i miłości, czekających na papieskie błogosławieństwo.
Orszak kapłanów, biskupów, kardynałów, z Papieżem na końcu powoli, uroczyście zbliża się do ołtarza. Chór i cały Lud Boży śpiewają z rozdanych książeczek Psalm na wejście: „Pueri Hebreorum portantes ramos olivarum obviaverunt Domino, clamantes et dicentes: Hosanna in excelsis” (dzieci wyszły Jezusowi na spotkanie, w rękach niosły gałązki palmowe i głośno wołały: "Hosanna na wysokości).

Jezus zostaje uroczyście powitany. Wstępuje do Jerozolimy, gdzie wkrótce te same tłumy będą krzyczeć: „Ukrzyżuj Go!”. On wie, co Go czeka. I tak idzie z miłości do nas, pragnący naszego zbawienia.
Anna Maria
Czytaj dalej »
Labels:
,

marca 04, 2011

A to taki sobie...

... widoczek z Rzymu (w tle widać kopułę św. Piotra). Niestety, nie było słońca, ale za to miałam pod ręką aparat fotograficzny.
(Trzeba powiększyć zdjęcie, żeby zobaczyć, CZYM są te białe kropeczki...)

Magda
Czytaj dalej »
Labels:

grudnia 13, 2009

Modlitwa u św. Katarzyny

Św. Katarzyna ostatnie dwa lata życia spędziła w Rzymie. Mieszkała w kamienicy blisko kościoła dominikanów (s. Maria sopra Minerva) i tam też zmarła. Po jej śmierci w pokoju urządzono kaplicę, która dotrwała do naszych czasów, chociaż aktualny wystrój pochodzi z początku XVII wieku. Tylko że teraz ta kaplica jest częścią... teatru. Tak! To znaczy wchodzi się do niej z holu teatru (to wynika z komplikacji włoskiej historii w XIX wieku).

Ale kaplica to kaplica, więc nasze siostry postanowiły, że będziemy się tam modlić; my i osoby, które chcą się do nas przyłączyć. Jak na razie odbyły się dwa spotkania; jedno z rozważaniami o Błogosławieństwach i adoracją Najświętszego Sakramentu, a drugie z konferencją o św. Katarzynie i Mszą Św.

Nie wiemy, kiedy będą następne, bo właściciele budynku na razie nie dali pozwolenia... ale mamy nadzieję, że będą. W końcu św. Katarzyna jest współpatronką Europy, Włoch i Rzymu – to zobowiązuje!
Magda
Kaplica przy Piazza Santa Chiara w Rzymie (miejsce śmierci św. Katarzyny)
Czytaj dalej »
Labels:
, , ,

grudnia 06, 2009

8- grudnia...


...po raz kolejny odnawię śluby zakonne, i zawsze mnie to dziwi i zdumiewa, właściwie za każdym razem coraz bardziej: że to jednak jest możliwe…
Bo „powołanie” to jest coś, co Bóg wybrał dla mnie, od zawsze; dla Niego, który jest poza czasem, to jest coś niezwykle prostego; ale dla mnie – ojejej – dla mnie czasem (a nawet często) to jest raczej skomplikowane.
Ale są chwile – takie jak na przykład odnowienie ślubów – kiedy udaje mi się zobaczyć, jak „Pan Bóg pisze prosto” na „krzywych liniach” mojego życia. I wtedy wszystko się upraszcza i całe życie skupia się w tym jednym „obiecuję”, i wiem, że to jest najlepsze co mogę zrobić, i nawet nie przychodzi mi do głowy, że mogłabym chcieć czegoś innego...
Potem oczywiście wszystko się znów komplikuje, ale sens powtarzających się wysiłków polega także na tym, aby stopniowo uczyć się od Boga prostoty.

Jesteśmy we dwie – Gina i ja – tak jak we dwie składałyśmy pierwsze śluby.
Pomódlcie się za nas!
Magda
Czytaj dalej »
Labels:
,

maja 07, 2009

Rekolekcje w Rzymie

Po tym trudnym dla mnie okresie Wielkiego Postu i wielkiej radości ze Zmartwychwstania Pańskiego - kolejna uczta duchowa: nasze doroczne 8-dniowe Rekolekcje zamknięte, tym razem pod przewodnictwem św. Pawła, prowadzone przez młodego księdza, traktującego powołanie do świętości na poważnie.
Oprócz odwiecznego dylematu: ‘wiara czy rozum-wiedza’ oraz ‘wiara a Prawo’ (zbawienie nie jest zapłatą za dobre uczynki, a chrześcijaństwo nie jest moralizmem; jednakże zawierzenie Chrystusowi zobowiązuje ... do służby bliźniemu z miłości i w radości!) - został też poruszony temat pokory, podstawy wszystkich cnót chrześcijańskich.
I niejako podsumowaniem tych rozważań była myśl ze św. Katarzyny (w ramach cyklu spotkań środowych w Międzynarodowym Centrum Studiów nad św. Katarzyną ze Sieny - w domu przy pl. Św. Klary, w którym Święta zmarła):
‘Kto nie umie dziękować, ten nie jest pokorny’... (bo przecież pysznemu „wszystko się należy”!)
To wielki dar, te doroczne rekolekcje, które pozwalają zastanowić się w ciszy nad swoją drogą do nieba ...
Szczęść Boże! - Ola
Czytaj dalej »
Labels:
, ,

listopada 29, 2008

630 lat temu św. Katarzyna ze Sieny przybyła do Rzymu

630 lat temu, czyli 28 listopada 1378 roku, św. Katarzyna ze Sieny przybyła do Rzymu. Została wezwana przez papieża Urbana VI, w momencie kiedy zaczynał się podział w Kościele (grupa kardynałów, niezadowolonych z wyboru Urbana VI wybrała antypapieża). Katarzyna zdecydowanie stanęła po stronie Urbana VI. Okazała mu swoje poparcie przez przybycie do Rzymu, przez listy, w których starała się przekonać adresatów, aby poparli właściwego papieża, a przede wszystkim – przez codzienną, wytrwałą modlitwę.

Z tej okazji Międzynarodowe Centrum Badań nad św. Katarzyną zorganizowało wieczór teatralno – modlitewny w kościele santa Maria sopra Minerva (gdzie św. Katarzyna jest pochowana): aktorka, Aurora Macheretti wcieliła się w rolę św. Katarzyny i deklamowała jej modlitwy, wypowiedziane właśnie w Rzymie.
Magda
O przepaści, o Bóstwo wieczne, o morze głębokie!
Cóż mogłeś mi dać więcej nad samego siebie?
Twa mądrość, Twa dobroć, Twa łaskawość i dobro Twe nieskończone
nie potępiły mnie z powodu mnóstwa i ogromu mych grzechów i błędów.
W świetle Twoim obdarzyłeś mnie światłem,
w mądrości Twojej poznałam prawdę,
w łaskawości Twojej znalazłam Twoją miłość i miłość bliźniego.
Kto skłonił Cię do tego?
Z pewnością nie moje cnoty, tylko miłość Twoja. (św. Katarzyna ze Sieny, Dialog 345).
Czytaj dalej »
Labels:
, ,
Subskrybuj: Posty (Atom)