"Czuwajcie... Czuwajcie, bo nie wiecie..." To wezwanie powtarza się w Adwencie.
Rzeczywiście:
Przyjdzie w liturgii, w sakramentach, w modlitwie, w Słowie – to wiem. Ale nie wiem, jak to będzie właśnie dzisiaj, czy rano czy wieczorem, czy w tej czy innej osobie. Czy w siostrze, która mi pomoże, czy w tej, której ja pomogę (albo nie pomogę…). Czy w skupieniu, czy w jego braku, w radości czy w kłopotach - tego nie wiem. I dlatego „czuwajcie” – żeby nie przegapić.
Magda
Rzeczywiście:
- nie wiem, kiedy będzie koniec świata, choć co kilka lat powtarzają się jego zapowiedzi (ostatnio miał się zdarzyć 11.12.2013, o godzinie 14.15 i 16 sekund);
- i nie wiem, kiedy będzie mój własny koniec – to znaczy śmierć.
Przyjdzie w liturgii, w sakramentach, w modlitwie, w Słowie – to wiem. Ale nie wiem, jak to będzie właśnie dzisiaj, czy rano czy wieczorem, czy w tej czy innej osobie. Czy w siostrze, która mi pomoże, czy w tej, której ja pomogę (albo nie pomogę…). Czy w skupieniu, czy w jego braku, w radości czy w kłopotach - tego nie wiem. I dlatego „czuwajcie” – żeby nie przegapić.
Magda
Wydarzenie archiwalne. Informacje o najbliższych rekolekcjach: http://misjonarkiszkoly.blogspot.com/p/dni-skupienia-i-rekolekcje.html
---
Za miesiąc zapraszamy Was do Krakowa, na Sylwestra w klasztorze!
Nie, nie chodzi o zabawę sylwestrową, ale o rekolekcje na koniec roku przeżywane z siostrami zakonnymi.
---
Za miesiąc zapraszamy Was do Krakowa, na Sylwestra w klasztorze!
Nie, nie chodzi o zabawę sylwestrową, ale o rekolekcje na koniec roku przeżywane z siostrami zakonnymi.
SYLWESTER W KLASZTORZE, CZYLI REKOLEKCJE INACZEJ
Rekolekcje dla dziewczyn i kobiet zainteresowanych życiem zakonnym
Kraków, 30.12.2013-1.01.2014
Uczestniczkom Sylwestra dajemy możliwość przeżycia dwóch dni ze wspólnotą naszych sióstr w Krakowie. Przewidziane są:
- wspólna modlitwa (Msza św., Liturgia godzin, Różaniec, adoracja Najświętszego Sakramentu)
- czas na modlitwę osobistą
- okazje do spojrzenia na własne życie w świetle Słowa Bożego
- konferencje i rozmowy na temat życia zakonnego
- możliwość indywidualnej rozmowy z siostrami
- wspólne przygotowanie posiłków
- i coś jeszcze...
- wspólna modlitwa (Msza św., Liturgia godzin, Różaniec, adoracja Najświętszego Sakramentu)
- czas na modlitwę osobistą
- okazje do spojrzenia na własne życie w świetle Słowa Bożego
- konferencje i rozmowy na temat życia zakonnego
- możliwość indywidualnej rozmowy z siostrami
- wspólne przygotowanie posiłków
- i coś jeszcze...
Rozpoczęcie w poniedziałek o godz. 17:00, zakończenie w Nowy Rok o 14:00.
Zabierz ze sobą: Pismo Święte i różaniec, śpiwór i karimatę, obuwie na zmianę.
Zabierz ze sobą: Pismo Święte i różaniec, śpiwór i karimatę, obuwie na zmianę.
Zapisy do 26 grudnia (kontakt: zobacz plakat lub zakładka Kontakt w blogu). Ilość miejsc ograniczona.
Zapraszamy i czekamy!
misjonarki szkoły
Zapraszamy i czekamy!
misjonarki szkoły
Zakończył się rok wiary... to nie znaczy, oczywiście, że możemy przestać wierzyć - wręcz przeciwnie!
Dzięki temu, że cały czas powtarzały się rozmaite rozważania o wierze, zrozumiałam lepiej jej dwa elementy: wiara - jako przyjęcie prawdy objawionej i wiara - jako relacja do Boga, który się objawia.
Wiara jest darem Boga, ale zależy od nas, jak ją przyjmiemy.
Przyjmujemy wiarę - poznanie prawdy - kiedy poznajemy, uczymy się, zastanawiamy.
Przyjmujemy wiarę - relację, kiedy staramy się o to, by Bogu zaufać. Więc właśnie wtedy, kiedy jest trudno, mam okazję, by uczyć się zaufania do Boga. I właśnie w roku wiary miałam różne okazje do dobrego przeżywania trudności; dobrego - czyli z Bogiem.
Dzięki temu, że cały czas powtarzały się rozmaite rozważania o wierze, zrozumiałam lepiej jej dwa elementy: wiara - jako przyjęcie prawdy objawionej i wiara - jako relacja do Boga, który się objawia.
Wiara jest darem Boga, ale zależy od nas, jak ją przyjmiemy.
Przyjmujemy wiarę - poznanie prawdy - kiedy poznajemy, uczymy się, zastanawiamy.
Przyjmujemy wiarę - relację, kiedy staramy się o to, by Bogu zaufać. Więc właśnie wtedy, kiedy jest trudno, mam okazję, by uczyć się zaufania do Boga. I właśnie w roku wiary miałam różne okazje do dobrego przeżywania trudności; dobrego - czyli z Bogiem.
Na przykład:
- straciłam pracę i nie mogłam znaleźć innej
- chorowałam i czułam się słabo
- miałam operację - niezbyt poważną, ale z całościowym znieczuleniem
- przeprowadziłam się do innej wspólnoty, w innym mieście i kraju
- z czego wynikają nowe relacje z siostrami, nowe zajęcia; a także utrata tych, do których jakoś się już przyzwyczaiłam
- zmiana planów życiowych
- prowadzenie rekolekcji o życiu zakonnym...
To wszystko - właśnie dlatego, że trudne - było okazją do ćwiczenia się w wierze.
- straciłam pracę i nie mogłam znaleźć innej
- chorowałam i czułam się słabo
- miałam operację - niezbyt poważną, ale z całościowym znieczuleniem
- przeprowadziłam się do innej wspólnoty, w innym mieście i kraju
- z czego wynikają nowe relacje z siostrami, nowe zajęcia; a także utrata tych, do których jakoś się już przyzwyczaiłam
- zmiana planów życiowych
- prowadzenie rekolekcji o życiu zakonnym...
To wszystko - właśnie dlatego, że trudne - było okazją do ćwiczenia się w wierze.
Magda
"...daj, aby synowie świętego Dominika... pozwolili Jezusowi królować w swoich sercach..."
[z modlitwy za Rodzinę Dominikańską ułożonej przez bł. Jacka Cormiera OP]
[z modlitwy za Rodzinę Dominikańską ułożonej przez bł. Jacka Cormiera OP]
Odmawiamy tę modlitwę codziennie, ale dzisiaj uderzył mnie właśnie ten fragment. I tak sobie pomyślałam, że przecież Jezusa nie trzeba ogłaszać królem. On JEST królem przez duże „k”, królem nieporównywalnym z żadnymi innymi. Jest Panem wszystkiego. Panem na wieki. Czy rzeczywiście pozwalam Jezusowi być królem mojego życia?
Może dobrze byłoby w dniu dzisiejszym zadać sobie takie pytanie.
Sabina
Może dobrze byłoby w dniu dzisiejszym zadać sobie takie pytanie.
Sabina
Zazwyczaj nie obchodzimy rocznic ślubów zakonnych, w każdym razie tak było w poprzednich latach, może dlatego, że nasze postanowienie służby Bogu obejmuje całe życie. Jednak to była niezwykła okazja, bo zazwyczaj nie dochodzimy do 75-ej rocznicy! A jednak, takie świętowanie to także okazja, by razem dziękować Bogu za Jego łaski i za Jego miłość, która pomaga nam, dzień po dniu, dochować wierności postanowieniu, by służyć Mu jak najlepiej.
(Z listu od naszych sióstr ze wspólnoty we Florencji, tłum. redakcja bloga)
I oto nadszedł dzień dziękczynienia Bogu i Rosarii za wszystko to, co w ciągu 75 lat dała Bogu i każdej z nas, za pomoc i dobry przykład codziennej wierności, prostoty i zaangażowania.
Siostry z Rzymu przyjechały ok. 11.30, niedługo po nich przybyli z Alba Adriatica [miejscowość, gdzie Rosaria przebywała ostatnie kilka lat] proboszcz i grupa parafian, którzy razem z nami dziękowali Rosarii za jej pracę w parafii.
Zgromadziliśmy się w kaplicy i rozpoczęła się Msza św. W książeczce z tekstami, którą przygotowały nasze młode siostry, był też tekst powtórzenia ślubów zakonnych, które Rosaria wypowiedziała wobec [obecnej przełożonej generalnej].
Po Mszy przeszliśmy do sali na obiad. Nie wystawny, ale nie brakowało niczego, bo każda z grup coś przygotowała; i było tyle radości na twarzach uczestników! Poczucie braterstwa i wymiana nowin sprawiły, że wszyscy uważnie słuchali i dzielili się wiadomościami i refleksjami.
My, najstarsze, byłyśmy trochę zmęczone, kiedy ok. 15.30 wszyscy goście wyjechali, ale przede wszystkim byłyśmy pełne radości wdzięczności, zarówno wobec Boga, jak i wobec wszystkich sióstr i gości, którzy byli z nami.
Luigina i siostry z Florencji
PS Aktualizacja: Rosaria odeszła do Pana we wrześniu 2019 roku, na kilka dni przez swoimi setnymi urodzinami.
 |
„Święci są dla nas wzorem i pomocą w dążeniu do zbawienia”.
Pomocą – to oczywiste.
Ale wzorem?
Zaczęłam się nad tym zastanawiać dziś od rana.
Bo oczywiście nie możemy naśladować „wszystkich świętych”
(chociaż możemy ich prosić o pomoc). Naśladowanie zakłada znajomość, wybór,
szczególną relację, zastanawianie się nad tym, jak żyli i co pisali; zakłada
też pewną fascynację.
Czy mam takich świętych? Oczywiście. Czy zastanawiam się nad
ich życiem, czy czytam, co pisali? Jak najbardziej. Czy jestem zafascynowana?
Tak, przynajmniej niektórymi aspektami ich życia. Czy ich w tym naśladuję?
No właśnie, tu jest problem: bo wydaje mi się, że to, co mnie
w nich najbardziej zachwyca, jest tak osobiste, że niemożliwe do naśladowania.
Weźmy jako przykład świętego Tomasza. I tu nie chodzi mi o
to, że był on także geniuszem intelektu, a więc tego się z definicji naśladować
nie da.
Tomasz całe życie zastanawiał się nad tym, kim jest Bóg; i
wszystko, co pisał, w jakiś sposób jest odpowiedzią na to pytanie. No więc tu
mogę się od niego uczyć: mogę czytać to, co napisał; i mogę sama zastanawiać
się nad Bogiem… Ale w tym wszystkim najważniejsze jest coś innego: Tomasz był
tym pytaniem zajęty od zawsze; legenda mówi, że już w dzieciństwie pytał „kim
jest Bóg” i że bardzo pragnął znaleźć na nie odpowiedź. No właśnie, chodzi o to
pragnienie: bo mogę naśladować Tomasza w zadawaniu takich ważnych pytań; ale jak
go naśladować w pragnieniu znalezienia odpowiedzi? I w tym, żeby to była jedyna rzecz, o jakiej się myśli? A to przecież było
najważniejsze.
A Wy, co o tym myślicie? Czy naśladujecie świętych? jeśli
tak, to kogo i w jaki sposób?
Magda
Na poręczy balkonu siedziało siedem białych gołębi. I ósmy brązowy.
Spojrzeliśmy na siebie porozumiewawczo. My, czyli jedna z grup uczestników kursu dla ewangelizatorów, jaki w zeszłym roku odbył się w Szkole Nowej Ewangelizacji w Kielcach.
Staliśmy pod blokiem nr x na os. N. w Kielcach. Po tygodniowym kursie byliśmy już gotowi do ewangelizacji "od drzwi do drzwi" i od tego bloku mieliśmy zaczynać. I wtedy zobaczyliśmy te gołębie!!! Siedem białych gołębi...! I ósmy brązowy. A pod tym balkonem, właśnie pod tym balkonem, stało siedem kobiet i jeden mężczyzna. Cóż za dziwny "zbieg okoliczności"!
Jako ludzie wierzący spojrzeliśmy na siebie porozumiewawczo. :) Po krótkiej modlitwie rozeszliśmy się.
Jakoś przyszła nam odwaga, żeby pukać od drzwi do drzwi. I przyszła radość. Ta radość, którą Pan daje, która nie boi się ani wyśmiania, ani niezrozumienia, ani zatrzaskujących się drzwi.
Sabina
PS Jeżeli ktoś jest zainteresowany ewangelizacją bezpośrednią, to powiem mu krótko: kurs Paweł jest świetny!
Spojrzeliśmy na siebie porozumiewawczo. My, czyli jedna z grup uczestników kursu dla ewangelizatorów, jaki w zeszłym roku odbył się w Szkole Nowej Ewangelizacji w Kielcach.
Staliśmy pod blokiem nr x na os. N. w Kielcach. Po tygodniowym kursie byliśmy już gotowi do ewangelizacji "od drzwi do drzwi" i od tego bloku mieliśmy zaczynać. I wtedy zobaczyliśmy te gołębie!!! Siedem białych gołębi...! I ósmy brązowy. A pod tym balkonem, właśnie pod tym balkonem, stało siedem kobiet i jeden mężczyzna. Cóż za dziwny "zbieg okoliczności"!
Jako ludzie wierzący spojrzeliśmy na siebie porozumiewawczo. :) Po krótkiej modlitwie rozeszliśmy się.
Jakoś przyszła nam odwaga, żeby pukać od drzwi do drzwi. I przyszła radość. Ta radość, którą Pan daje, która nie boi się ani wyśmiania, ani niezrozumienia, ani zatrzaskujących się drzwi.
Sabina
PS Jeżeli ktoś jest zainteresowany ewangelizacją bezpośrednią, to powiem mu krótko: kurs Paweł jest świetny!
.png)
Kto zna mnie bliżej, wie, że lubię liczby, daty, statystyki… Jednym słowem: pasjonują mnie cyferki. Ale jak zaczynam o nich mówić, to nie chodzi mi o same liczby, ale o coś więcej: o ludzi, o ich życie. A przede wszystkim o wspominanie wielkich łask Bożych. Bo zawsze jest za co dziękować, tylko trzeba się dobrze przyjrzeć.
Dzisiaj jest taki dzień, że stają mi przed oczami różne liczby i daty... Dużo tego i wszystko ważne:
· 28 sierpnia 430 roku Pan Bóg powołał do wieczności św. Augustyna z Hippony, wielkiego Doktora Kościoła i autora Reguły, na której opiera się nasze życie. Dziś wspominamy go w liturgii.
· 28 sierpnia 1924 roku, czyli 89 lat temu, pierwsze nasze siostry złożyły publicznie śluby zakonne i tę datę przyjmujemy za oficjalny początek naszej Unii.
· 28 sierpnia 1928 roku, czyli 85 lat temu, te pierwsze siostry złożyły śluby wieczyste.
I jeszcze jedna liczba, która często przypomina mi się w ostatnich tygodniach: 99. Tyle sióstr szło przed nami i z nami, tą samą drogą. Tyle "misjonarek szkoły" Pan powołał już do siebie: czekają na nas w wieczności. Dwie z nich zmarły w ostatnich tygodniach.
Za św. Augustyna,
za minione lata i dziesięciolecia Unii,
za siostry w wieczności,
za nas wszystkie, w Europie i w Azji,
za te dziewczyny i siostry, które dzisiaj - we Włoszech, w Indiach i w Pakistanie - zaczynają jakiś etap formacji,
Dzisiaj jest taki dzień, że stają mi przed oczami różne liczby i daty... Dużo tego i wszystko ważne:
· 28 sierpnia 430 roku Pan Bóg powołał do wieczności św. Augustyna z Hippony, wielkiego Doktora Kościoła i autora Reguły, na której opiera się nasze życie. Dziś wspominamy go w liturgii.
· 28 sierpnia 1924 roku, czyli 89 lat temu, pierwsze nasze siostry złożyły publicznie śluby zakonne i tę datę przyjmujemy za oficjalny początek naszej Unii.
· 28 sierpnia 1928 roku, czyli 85 lat temu, te pierwsze siostry złożyły śluby wieczyste.
I jeszcze jedna liczba, która często przypomina mi się w ostatnich tygodniach: 99. Tyle sióstr szło przed nami i z nami, tą samą drogą. Tyle "misjonarek szkoły" Pan powołał już do siebie: czekają na nas w wieczności. Dwie z nich zmarły w ostatnich tygodniach.
Za św. Augustyna,
za minione lata i dziesięciolecia Unii,
za siostry w wieczności,
za nas wszystkie, w Europie i w Azji,
za te dziewczyny i siostry, które dzisiaj - we Włoszech, w Indiach i w Pakistanie - zaczynają jakiś etap formacji,
za te, które kiedyś do nas przyślesz,
DZIĘKUJĘ Tobie, Boże!
.png)
DZIĘKUJĘ Tobie, Boże!
Sabina
.png)
Informacje o aktualnych rekolekcjach: http://misjonarkiszkoly.blogspot.com/p/dni-skupienia-i-rekolekcje.html
---
Jak rozpoznać swoje powołanie?
Po co siostrze zakonnej wspólnota?
Kto się nadaje do życia we wspólnocie?
Jak znaleźć idealną wspólnotę?
Rekolekcje dla dziewczyn i młodych kobiet zainteresowanych życiem zakonnym
---
Jak rozpoznać swoje powołanie?
Po co siostrze zakonnej wspólnota?
Kto się nadaje do życia we wspólnocie?
Jak znaleźć idealną wspólnotę?
REKOLEKCJE O ZYCIU ZAKONNYM
Kraków, 20-22 września 2013
Rekolekcje dla dziewczyn i młodych kobiet zainteresowanych życiem zakonnym
Tematem tych rekolekcji jest życie życie zakonne. Składa się na nie wiele elementów i nie da się mówić o wszystkim. Jako podtytuł wybrałyśmy zdanie: "Abyśmy szły RAZEM Jego śladami"- Jego śladami, czyli Jezusa. Dlatego właśnie w konferencjach powiemy trochę o rozeznawaniu powołania i skupimy się na życiu wspólnym, na wspólnocie, która jest jednym z najpiękniejszych i najtrudniejszych aspektów życia zakonnego.
Zgłoszenia: do 15 września.
Szczegóły na plakacie.
Zapraszamy!
Misjonarki Szkoły
Zgłoszenia: do 15 września.
Szczegóły na plakacie.
Zapraszamy!
Misjonarki Szkoły
Subskrybuj:
Posty (Atom)