Pokazywanie postów oznaczonych etykietą misja w Pakistanie. Pokaż wszystkie posty

września 22, 2024

Shagufta Kiran: chrześcijanka skazana na śmierć

Zwracamy się z prośbą o modlitwę i kampanię informacyjną w sprawie pani Shagufty Kiran z Pakistanu, która 18 września 2024 roku została skazana na śmierć na mocy tzw. prawa przeciw bluźnierstwom. Pani Shagufta jest katoliczką, mężatką, ma 40 lat, 4 dzieci, z zawodu jest pielęgniarką. Kilka lat temu ktoś okarżył ją, że na grupie dyskusyjnej WhatsApp przekazała dalej pewną wiadomość. Wiadomość tę uznano za obraźliwą dla wyznawców islamu. Kobieta twierdzi, że nie zdawała sobie sprawy, że ta wiadomość miała taki charakter. W lipcu 2021 roku została nagle aresztowana. Jej rodzina była do tego stopnia przerażona sytuacją, że uciekła z miejsca zamieszkania i przez pewien czas żyła w ukryciu. 

Ta sprawa jest nam znana od samego początku, ponieważ wyżej wymieniona kobieta jest bratową jednej z naszych współsióstr z Pakistanu. Na wiadomość, że wyrok sądu jest wyrokiem skazującym ją na śmierć, w całym naszym zgromadzeniu odpowiadamy mobilizacją modlitewno-informacyjno-protestacyjną. My - misjonarki szkoły w Polsce - również robimy w tej sprawie, co możemy. 

Poniżej publikujemy tłumaczenie fragmentu artykułu, który kilka dni temu ukazał się na portalu AsiaNews oraz linki do innych artykułów (niektóre po polsku):
(...) sąd Federalnej Agencji Śledczej (FIA) w Rawalpindi skazał chrześcijankę Shaguftę Kiran (na zdjęciu) na karę śmierci po uznaniu jej winną bluźnierstwa. Wyrok zapadł po jej aresztowaniu w dniu 29 lipca 2021 r. za udział w dyskusji na tematy religijne w grupie WhatsApp o nazwie „Czysta dyskusja”. Skarżący, Sheraz Ahmed Farooqi, twierdził, że jej uwagi zamieszczone na grupie były „lekceważące” dla Proroka Mahometa. Jej rodzina, w szczególności czwórka dzieci, jest zrozpaczona decyzją sędziów, którą uznaje za nieuzasadnioną.

Rana Abdul Hameed, prawnik Shagufty powiązany z organizacją Voice for Justice, która walczy o przestrzeganie praw człowieka, twierdzi, że zarzuty są bezpodstawne i motywowane jedynie osobistymi urazami, jak to często bywa, gdy prawo jest wykorzystywane do rozstrzygania osobistych kwestii lub sporów. Jubilee Campaign, organizacja z siedzibą w Holandii, zapewniła kobiecie pomoc prawną i przygotowuje się do złożenia apelacji do Sądu Najwyższego.

Czwórka dzieci Shagufty Kiran jest zrozpaczona: „Płaczemy od wczoraj, a ta wiadomość przyniosła jeszcze więcej bólu i traumy całej naszej rodzinie” - powiedziała jej córka Nihaal. „Przez ostatnie cztery lata”, dodała w wywiadzie dla EU Today, ”cierpieliśmy z powodu sprawy mojej matki. Od 2021 roku jest przetrzymywana w izolatce. Bóg wystawił nas na wielką próbę”. Aktywiści wzywają również społeczność międzynarodową do potępienia ciągłego nadużywania przepisów dotyczących bluźnierstwa w Pakistanie, do wspierania ochrony mniejszości religijnych i ochrony podstawowych praw człowieka.

Cytat pochodzi z artykułu https://www.asianews.it/news-en/Blasphemy-remains-an-emergency-in-Pakistan-as-summary-executions-and-extrajudicial-killings-continue-61548.html [dostęp 22.09.2024, godz. 20:15]. Tłumaczenie własne. 

Inne artykuły na ten temat dostępne online:

po polsku: 

  • https://www.ekai.pl/40-letnia-chrzescijanka-skazana-na-kare-smierci-za-obraze-mahometa
  • https://deon.pl/kosciol/40-letnia-chrzescijanka-skazana-na-kare-smierci-za-obraze-mahometa,2927843
po angielsku: 

Pani Shagufta Kiran, chrześcijańska kobieta z Pakistanu, na którą wydano wyrok śmierci 


Czytaj dalej »
Labels:
, , , , ,

marca 10, 2023

Dalekie, a bliskie: siostry z Pakistanu i Indii

W sobotę, 11 lutego 2023 roku, towarzyszyłyśmy modlitewnie naszym siostrom z Indii i Pakistanu. Trzy nowicjuszki z Pakistanu złożyły pierwszą profesję, a trzy siostry z Indii profesję wieczystą. 

W naszym zgromadzeniu nie ma ustalonej daty składania profesji i był to po prostu szczęśliwy zbieg okoliczności. Siostry z Indii i Pakistanu nie znają się i należą do dwóch krajów o raczej napiętych wzajemnych relacjach, a jednak zostały siostrami i z pewnością modliły się za siebie nawzajem.

Udało nam się śledzić transmisję z Indii na YouTube, a Pakistanki przysłały wiele zdjęć. Oglądałyśmy je z radością ciesząc się, że widzimy Siostry, które już znamy i ucząc się imion tych, których jeszcze nie znamy. 

Przedruk tekstu i zdjęcie z włoskiej strony naszego zgromadzenia: https://www.missionariedellascuola.it/it/in-dialogo/nuove-sorelle. Tłumaczenie własne (red. bloga). 

Obrzęd profesji zakonnej. Pakistan, katedra w Multan, luty 2023


Czytaj dalej »
Labels:
, , ,

czerwca 04, 2016

Ślubny bukiet

- "Przyniosłam kwiaty do kaplicy."
Podnoszę wzrok znad brewiarza i w ręku mojej rozmówczyni widzę piękny biały, własnoręcznie zrobiony, ślubny bukiet. Chwila zaskoczenia: białe kwiaty jak na ślub? Opatrzność zatroszczyła się o ślubny bukiet dla naszej Roshan!
- "Bardzo Ci dziękuję! I tak się cieszę! Wyobraź sobie, że umarła jedna nasza siostra w Pakistanie. Dziś rano był jej pogrzeb".
Zdaję sobie sprawę, że moja odpowiedź wygląda trochę dziwnie. Dziewczyna przynosi bukiet jak na wesele, a ja jej o pogrzebie opowiadam. Ale dotarło do mnie, że w życiu zakonnym „jest ślub”, ale na „wesele”, czyli na prawdziwe zjednoczenie z Panem, czeka się aż do śmierci. W 1966 roku Roshan publicznie ślubowała Bogu składając profesję zakonną. Po prawie 50 latach przyszedł czas na spotkanie z Jezusem, spotkanie twarzą w twarz.
"Przyjdź, oblubienico Chrystusa, przyjmij wieniec, który Pan przygotował Ci na wieczność" (z Liturgii godzin).
***
Roshan Mariam Lal (1942-2016) była misjonarką w Pakistanie, wśród swojego ludu.

Jako 10-letnia dziewczynka osierocona przez mamę trafiła do szkoły z internatem prowadzonej przez nasze siostry. Rok później, w dniu I Komunii przyrzekła Panu Jezusowi, że odda Mu całe swoje życie. Dziesięć lat później, już jako nauczycielka, przekonała do swojej decyzji tatę. Wstąpiła do Unii w 1962 roku, a 2 sierpnia 1966 złożyła w Rzymie śluby zakonne.

Tamtego dnia i przez kolejnych 50 lat oddawała życie Bogu i innym:
  • małym i większym dzieciakom w szkołach, 
  • dziewczynkom w przyszkolnym internacie, 
  • nauczycielkom z bursy dla młodych nauczycielek, 
  • dziewczętom rozeznającym powołanie, 
  • ubogim z slumsach zwanych basti', 
  • parafianom w katechezie przygotowującej do przyjęcia sakramentów, 
  • klerykom w seminarium, 
  • młodym siostrom przygotowującym się do egzaminów...
Roztropna, rozmodlona i pracowita cieszyła się tak dużym zaufaniem sióstr, że przez jedną kadencję była koordynatorką misji naszego zgromadzenia w Pakistanie (tzw. delegatką przełożonej generalnej na Pakistan). Tłumaczyła też książki religijne na język urdu; w urdu pisała książki o św. Katarzynie, św. Dominiku i naszej Matce Luigii Tincani.

W ostatnich latach zwolniła tempo pracy, a jej głównym zajęciem stała się modlitwa. Cieszyła się dość dobrym zdrowiem, ale pod koniec maja jej stan nagle się pogorszył. Wieczorem 2 czerwca - ku zaskoczeniu wszystkich - odeszła do Pana. Miała 73 lata.

Niech Pan będzie jej odpoczynkiem i radością!
Czytaj dalej »
Labels:
, , ,

maja 05, 2016

"Chrystus Pan w niebo wstępuje...

..., niech się wierny lud raduje!" (z pieśni)

W wielu krajach dziś jest święto Wniebowstąpienia Pańskiego. I dziś mamy nadzieję, że razem z Nim wchodzi do nieba nasza siostra Benedykta (ur. 12.01.1915, zm. 05.05.2016). Tak, tak... ona naprawdę miała 101 lat.

Urodzona w 1915 roku w Indiach, jako młodziutka dziewczyna wyjechała ze swojego kraju do Rzymu, żeby być dominikanką "jak ona" (święta Katarzyna na obrazie Matki Bożej Różańcowej w rodzinnej parafii). W wieku 21 lat złożyła w Rzymie śluby zakonne. Był 14 września 1936 roku. 

"Sister Benedicta" była jedną z sióstr, dzięki którym powstała i rozwinęła się misja naszego zgromadzenia w Pakistanie, który stał się dla niej drugą ojczyzną. Przeżyła w naszym zgromadzeniu ponad 80 lat, a Pan obdarzył ją zdrowiem do później starości - jeszcze kilka lat temu powtarzała z najmłodszymi siostrami literaturę angielską... 

Odeszła do Pana w Święto Wniebowstąpienia Pańskiego. Niech chwali Go na wieki i odpoczywa w pokoju!




Czytaj dalej »
Labels:
, ,

grudnia 21, 2014

Mamy rodzinę w Pakistanie - cz. 2

Dzisiaj Kościół w Pakistanie modli się w sposób szczególny za wszystkie ofiary zamachu z 15 grudnia w szkole w Peszawarze. Dostałyśmy e-mail od sióstr z Pakistanu na ten temat. List został napisany po włosku - przytaczamy go w tłumaczeniu i w oryginale. 
misjonarki szkoły
Drogie siostry,
Z pewnością widzieliście i słyszeliście wszystko, co wydarzyło się w naszym kraju. Chcielibyśmy podzielić się z wami czymś, o czym dowiadujecie się z telewizji i gazet, ponieważ wszystko to wydarzyło się w krótkim czasie.
15 grudnia doszło do masakry w szkole dla dzieci wojskowych. W tym akcie terrorystycznym zginęło 131 uczniów i 9 nauczycieli; wśród nich nauczyciel został spalony żywcem, a dyrektor szkoły również zginął; 120 zostało rannych. Rząd ogłosił trzydniową żałobę w całym Pakistanie. Masakra miała miejsce w Peszawarze. Terroryści dali jasno do zrozumienia, że chcą pozbawić Pakistan wykształconych młodych ludzi.
Ból był tak wielki, że nikt nie był w stanie nic powiedzieć i wyrazić siebie. Widząc to wszystko, przyszły mi na myśl słowa Ewangelii: Rachel płacze nad swymi dziećmi i nie pociesza się z powodu ich odejścia.
Również w tym przypadku matki i rodziny udały się do szkoły w poszukiwaniu swoich dzieci, ale wiele z nich nie odnalazło swoich bliskich ani w szkole, ani w szpitalu. Sceny po poszukiwaniach nie da się opisać, można ją sobie tylko wyobrazić.
Zamach został zlecony przez przywódców talibów. Młodzi uczniowie oddali życie za swoją ojczyznę.
Terroryści znaleźli uczniów klasy 10 w audytorium, gdzie zebrali się na lekcji pierwszej pomocy; nikogo nie wypuścili. Po zabiciu wszystkich zapytali przywódcę przez telefon komórkowy: "Zabiliśmy wszystkich, co teraz mamy zrobić?". Odpowiedź brzmiała: "poczekaj na wojsko, które nadchodzi, zabij wszystkich, a potem uciekaj". Jest to zeznanie studenta, który pozostał przy życiu wśród martwych, którzy leżeli na ziemi. Wśród zabitych była 2-letnia dziewczynka, którą nauczycielka trzymała w ramionach.
Rząd wydał rozkaz zamknięcia szkół od 17 grudnia do 5 stycznia 2015 roku. Ze względów bezpieczeństwa. Instytuty bezpieczeństwa przybyły do wszystkich szkół i wydały rozkazy, aby mieć dobrze wyszkolonych ochroniarzy, którzy wiedzą, jak używać specjalnych karabinów zawsze do ich dyspozycji.
W całym kraju wieczorem w miastach zapalane są świece upamiętniające męczenników szkoły w Peszawarze.
Pakistański Kościół ogłosił, że w ramach solidarności Boże Narodzenie będzie obchodzone zwyczajnie. Wszystkie programy świąteczne zostały zamrożone, a czwarta niedziela Adwentu będzie poświęcona specjalnym modlitwom za męczenników z Peszawaru.
Prosimy o modlitwę za nasz kraj, ponieważ rząd zdecydował się ukarać talibów, którzy byli w więzieniu w Peszawarze.

Tekst oryginalny, po włosku:

Certamente avete visto e sentito tutto quello che è avvenuto nel nostro paese. Desideriamo a farvi partecipi di qualcosa che si viene a sapere dalla televisione e dai giornali, perché è capitato tutto in poco tempo.
Il 15 Dicembre, è capitato un massacro in una scuola per figli di militari. In questo atto terroristico sono rimasti uccisi 131 studenti e 9 insegnanti; tra questi una insegnante è stata bruciata viva ed è morta anche la preside della scuola; 120 sono i feriti. Il governo ha indetto tre giorno di lutto in tutto il Pakistan. A Peshawar è avvenuto il massacro. I terroristi hanno fatto capire che loro vogliono privare il Pakistan di giovani educati.
Il dolore era cosi forte che nessuno poteva parlare per dire qual cosa e esprimersi. Vedendo tutto questo sono venute in mente le parole del vangelo: Rachel piange per I suoi figli e non si consola perché non ci sono piu`.
Anche qui le mamme e famiglie sono stati a scuola a cercare I loro figli ma tanti non hanno trovato i loro cari né a scuola né in ospedale. La scena dopo la ricerca non la si può descrivere, potete solo immaginarla.
L' operazione dei terroristi di uccidere è stata ordinata dai Capi Talebani. I giovani studenti hanno dato la loro vita per la loro patria.
I terroristi hanno trovato gli studenti delle classi 10 nell'auditorium, dove erano radunati per le lezioni di un insegnante sul pronto socorso (First Aid.); non hanno fatto uscire nessuno. Dopo avere ucciso tutti, hanno chiesto al capo con il cellulare: ‘Abbiamo ucciso tutti, ora che dobbiamo fare?' La risposta è stata: 'aspettate i militari che stanno per arrivare, uccidete tutti, e poi scappate.’ Questa e` la testimonianza di uno studente rimasto vivo tra I morti che erano per terra. Tra I morti c`era una bambina di 2 anni che la insegnante aveva tra le braccia.
Il governo ha dato ordine di chiudere le scuole, dal 17 Dicembre al 5 Gennaio 2015. Per ragioni di sicurezza. Gli istituti della Sicurezza sono venuti in tutte le scuole e hanno dato ordine di avere guardie di sicurezza ben esercitate, che sanno usare i fucili appositi sempre a loro disposizione.
In tutto il paese la sera c'è un'illuminazione con le candele, accese in posti delle città per commemorare i martiri di Peshawar School.
La Chiesa Pakistana ha annunciato che per solidarietà, il Natale sarà celebrato semplicemente. Tutti i programmi del Natale sono stati congelati e la quarta Domenica di Avvento sarà dedicata a preghiere speciali per i martiri di Peshawar.
Chiediamo preghiere per il nostro paese, perché il governo ha deciso di punire i Talebani che erano da anni in prigione, condannati a morte all'impiccagione. I loro gruppi di appartenenza possono reagire e creare disordini, perché in tutto il paese I militari e la polizia cercano le zone dove abitano I Talebani e sono già stati catturati molti, che hanno connessione con I gruppi che fanno attacchi.
Vi auguriamo buona continuazione della Novena, e buon Natale e chiediamo la pace per tutto il mondo.
***
Per chi conose l'italiano - un'altra fonte: 
http://www.corriere.it/esteri/14_dicembre_16/pakistan-attacco-scuola-militare-studenti-morti-40-feriti-50780c98-84ff-11e4-bef0-810da32228c1.shtml


Na zdjęciu uczniowie podczas porannego apelu w jednej z naszych szkół w Pakistanie (zdjecie nie ma związku z opisywaną historią). 
Czytaj dalej »
Labels:
, , , , ,

listopada 07, 2014

Ostatnia prosta na drodze do wieczności

Od miesięcy szturmujemy niebo w intencji Agnes (Agnieszki), naszej siostry z Multan w Pakistanie.

Agnes ma 44 lata i walczy z chorobą nowotworową. Wygląda na to, że jest już na ostatniej prostej przed metą. Wczoraj lekarze powiedzieli, że poza podawaniem środków przeciwbólowych nie mają już nic do zrobienia, ale: „módlcie się, bo Bóg może wszystko”. Więc modlimy się o łaski, których potrzebuje ona, jej rodzina..., jej wspólnota, jej duchowe córki (jest mistrzynią dla najmłodszych sióstr, tzw. sióstr studentek). O łaskę uzdrowienia..., albo łaskę dobrej śmierci.

Prosimy Was o wsparcie.
misjonarki szkoły

PS Aktualizacja posta.
Agnes odeszła do Pana 1 grudnia, w pierwszą niedzielę Adwentu. W pobliskiej katedrze właśnie biły dzwony przed pierwszą Mszą Świętą...

Znałyśmy się dość dobrze i jej odejście dało mi wiele do myślenia. Najbardziej to, że była jednocześnie zwyczajna i nadzwyczajna. Nadzwyczajna w swojej normalności. Chyba była taka, jaką Pan chciał ją mieć. (Siostry z Pakistanu napisały, że w czasie pogrzebu katedra była prawie pełna.)

A ty? Jaka jesteś? Jak żyjesz? Gdybyś teraz odeszła z tego świata, co powiedzieliby o tobie ci, którzy cię znają? Takie pytania zadaję samej sobie.
Ale może i tobie, czytelniku tego bloga, nie zaszkodziłoby ono?

Sabina


 











Czytaj dalej »
Labels:
, , ,

marca 16, 2011

Z rodzinnego albumu

Nasza siostra Teresa poprosiła mnie o zeskanowanie zdjęć z czasów, kiedy była w Pakistanie, a przy okazji trochę mi o tym poopowiadała i pozwoliła mi zamieścić niektóre ze zdjęć w blogu.

Między innymi nasze siostry prowadziły dom dziecka, i Teresa uczyła dziewczynki szycia: szycia na maszynie i używania maszyny dziewiarskiej. Dziewczynki miały być samowystarczalne, jeśli chodzi o naprawianie i szycie ubrań, kiedy kończyły piątą klasę szkoły podstawowej (!). A niektóre były w tym na tyle dobre, że mogły też zarabiać.
Magda






Czytaj dalej »
Labels:
,

sierpnia 12, 2010

Powódź..., powódź...

i to nie tylko w Polsce, ale także w Pakistanie. Rozmiar tamtejszej tragedii przechodzi ludzkie pojęcie. Można na ten temat poczytać np. w: http://www.polskatimes.pl/ (artykuł z 9 sierpnia) albo zobaczyć filmik tu: http://www.tvn24.pl/12691,1667419,0,1,powodz-zabila-800-osob,wiadomosc.html.

Dwa tygodnie temu, a dokładnie 31 lipca, mówiła na ten temat w telefonicznym wywiadzie dla włoskiej sekcji Radia Watykańskiego Rita Polverini, jedna z naszych współsióstr będąca od lat na misjach w Pakistanie (tekst wywiadu jest na stronie http://www.radiovaticana.org/radiogiornale/ore14/2010/luglio/10_07_31.htm, w dziale Oggi in primo piano). Ale przez te dwa tygodnie liczba ofiar podwoiła się, nie mówiąc już o zniszczeniach.

Poszkodowanym niesie pomoc między innymi Caritas Polska (zob. http://www.caritas.pl/news.php?id=10476&d=5).
Pomóż i ty!
Sabina
Czytaj dalej »
Labels:
,

lipca 04, 2010

Mamy rodzinę w Pakistanie...

Pakistan jest nam drogi w sposób szczególny: jest pierwszym krajem misyjnym, do którego siostry pojechały i w którym pozostały. Dzisiaj mamy ponad 30 sióstr z Pakistanu. Teraz obok mnie (jestem w tej chwili w Rzymie) siedzi jedna z nich, Sumera.

Sumera mówi, że wszyscy tam żyją w wielkim strachu (z powodu terrorystów, fundamentalistów, talibów itp.), strachu o siebie, o własne życie, o życie bliskich. Bardzo potrzebują modlitwy, ale też konkretnych wyrazów solidarności. Bo w Pakistanie oprócz strachu jest też wielka bieda.

W Pakistanie siostry prowadzą szkoły powierzone przez biskupów. W szkołach tych mogą uczyć się wszyscy: w szkołach z językiem wykładowym angielskim poziom jest wyższy, ale i czesne wyższe. W szkołach tych uczy się wielu muzułmanów. Większość chrześcijan jest bardzo biedna, dlatego posyłają dzieci do szkół z językiem wykładowym urdu (w Pakistanie ludzie używają języka urdu, ale językiem urzędowym jest angielski). Tym najbiedniejszym staramy się pomagać, jak tylko możemy, tak siostry „tamtejsze”, jak i hojni ludzie z różnych stron świata. Tak narodził się kilka lat temu program Adopcji na odległość – chodzi pomoc rodzinom bardzo biednym, które nie dają rady posłać dzieci do szkoły (wszystkie szkoły są płatne). Niektórych nie stać nawet na jedzenie, dlatego rodzice zamiast posyłać dzieci do szkoły, wysyłają je do pracy. Zupełnie inny świat...

Sabina
PS Siostry w Pakistanie noszą białe ubrania i krzyż dominikański.
Dzieci w naszej szkole w Multan w Pakistanie


Czytaj dalej »
Labels:
, ,

stycznia 02, 2010

Czarna chusta, czyli kobieta w Pakistanie

Włos mi się jeży na głowie, kiedy słyszę o kolejnych zamachach w Pakistanie. Myślę wtedy o naszych siostrach w tym kraju: jak wszyscy inni żyją w ciągłym strachu, strachu o siebie, o uczniów, o inne siostry...
Jakiś czas temu wpadł mi w ręce ten artykuł opublikowany w miesięczniku: "List do Pani", nr z czerwca 2009. Autorka pisze m. in. o sytuacji kobiety i katolików w ogóle w tym kraju muzułmańskim.
Polecam artykuł i czasopismo!
Sabina




Czytaj dalej »
Labels:
, ,

października 21, 2009

Apel o modlitwę o pokój w Pakistanie

Pilnie potrzebna modlitwa o pokój w Pakistanie. Pakistan jest krajem muzułmańskim sąsiadującym między innymi z Afganistanem. W tym kraju „wciąż wrze”: powtarzają się krwawe zamachy terrorystyczne. Kilka dni temu w mieście Lahore, w którym mamy jedną z naszych wspólnot, terroryści zabili wiele osób.
Ponad 30 osób padło ofiarą czterech porannych zamachów w Pakistanie. Większość zginęła w trzech atakach na policjantów w Lahore, na wschodzie Pakistanu. Około półtorej godziny trwał atak na budynek, w którym mieści się Federalna Agencja Śledcza, w której kompetencji leżą sprawy od imigracji po terroryzm. Zginęło dwóch napastników, czterech funkcjonariuszy agencji i przechodzień. Dwie inne grupy napastników uderzyły w policyjne ośrodki na obrzeżach Lahore. W centrum szkoleniowym Manawa zginęło 13 ludzi, w tym dziewięciu policjantów i czterech napastników. Do kolejnego ataku doszło w ośrodku szkoleniowym elitarnej jednostki policji w pobliżu miejscowego lotniska. Zabity został co najmniej jeden policjant i pięciu bojowników. W sumie w Lahore zginęło 18 osób. Początkowo informowano, że w trzecim z zaatakowanych obiektów - centrum szkoleniowym elitarnych sił policyjnych, wzięto zakładników, a walki trwały kilka godzin. Ostatecznie jednak policja zapewniła, że sytuacja została w pełni opanowana, budynek oczyszczony z napastników, a zakładnicy - odbici. Źródło: http://tvn24.lajt.pl/1624056,2,2,wiadomosc.html, 15 października 2009.
Siostry piszą: „Sytuacja jest bardzo trudna. Miasto jest całkowicie sparaliżowane i odcięte od świata: nie można do niego wejść, ani z niego wyjść. Dzisiaj rząd zamknął szkoły, uniwersytety i nakazał zamknięcie burs i akademików wysyłając do domu wszystkich mieszkających w nich uczniów i studentów (i to w całym kraju). Zaleca się unikanie skupisk ludzkich, bo terroryści grożą atakami, nawet atakami na autobusy szkolne. To jest prawdziwy stan wojenny. Ludzie nie wiedzą już skąd brać jedzenie, bo zapasy są ograniczone do minimum. W innym mieście, w którym mieszkają nasze siostry, sytuacja jest podobna”.
 
Módlmy się kochani! Pokutujmy! To są nasi bracia!
Sabina

Flaga Pakistanu. Źródło: https://pixabay.com/pl/users/uzairmaqbool-3428349
Czytaj dalej »
Labels:
, ,
Subskrybuj: Posty (Atom)