W tym tygodniu w watykańskim dzienniku "L'Osservatore Romano" ukazał się obszerny artykuł o misji naszego zgromadzenia w Pakistanie i w Indiach. Autor, pan Paolo Affatato, jest dziennikarzem oraz kierownikiem „redakcji azjatyckiej” w agencji prasowej Fides, działającej przy watykańskim Dykasterium ds. Ewangelizacji.
Autor rozmawiał z dwiema naszymi współsiostrami. Jedna z nich jest obecnie dyrektorką akademika w Rzymie; wcześniej przez trzydzieści osiem lat pracowała jako nauczycielka w swoim ojczystym kraju. Oryginalny tekst ukazał się w języku włoskim. Oto nasze tłumaczenie najważniejszych fragmentów tego artykułu:
„Żywe dowody wiarygodności” – fragmenty artykułu
Siostry zakonne, zwane po prostu „misjonarkami szkoły”, zajmują się nauczaniem w szkołach publicznych oraz prowadzeniem akademików, mając na celu ewangelizację kultury i formację młodzieży.
„Nie nosząc wyróżniającego się stroju [habitu], ale mając za cel życia misję ewangelizacji i miłości intelektualnej, jesteśmy jak sól, która rozpuszcza się w potrawach: w ten sposób niesiemy nasze świadectwo i wartości Ewangelii w codziennej pracy nauczycielskiej” – opowiada siostra Celestine D'Souza z Indii.
S. Martina Damiani, sekretarz generalna zgromadzenia, relacjonuje: „W Pakistanie Misjonarki Szkoły działają od 1948 roku […], a ich charyzmat wyraża się przede wszystkim w zaangażowaniu w edukację służącą całej ludności, bez względu na wyznanie, pochodzenie etniczne czy status społeczny. […] Obecnie siostry są w takich miejscowościach jak Lahore, Multan, ale także Karaczi na południu oraz Rawalpindi na północy. W środowisku o zdecydowanej większości muzułmańskiej misjonarki zapewniają edukację dzieciom wszystkich wyznań, promując dialog międzyreligijny, emancypację kobiet oraz integrację społeczną”.
Szczególnym rodzajem apostolstwa są nieformalne zajęcia organizowane dla dzieci z rodzin pracujących w cegielniach: są to rodziny „niewolników pracujących za długi” – zjawisko niestety powszechne w Pendżabie, które dotyka wiele rodzin chrześcijańskich, zmuszonych do pracy przymusowej przez całe życie.
Z drugiej strony, „misja w Indiach – opowiada Celestine D’Souza – rozpoczęła się w 1967 […]; obecnie mamy dziesięć wspólnot w różnych regionach kraju, aby sprostać wyzwaniom edukacyjnym i wspierać najbardziej pokrzywdzone społeczności lokalne. Siostry poświęcają się działalności kulturalnej, pomocy w nauce dla dzieci z slumsów lub obszarów wiejskich oraz katechezie w lokalnych parafiach” – podkreśla.
Źródło: Paolo Affatato, «Motivi viventi di credibilità» là dove si formano le coscienze. Le Missionarie della scuola prezioso modelo di presenza cristiana anche in India e in Pakistan [„Żywe dowody wiarygodności” tam, gdzie kształtują się sumienia. Misjonarki Szkoły – cenny wzór chrześcijańskiej obecności również w Indiach i Pakistanie], "L'Osservatore Romano", 16 czerwca 2026, s. 8.
 |
| Podgląd fragmentu artykułu. L'Osservatore Romano z 16 czerwca 2026 roku, s. 8. |