W tym tygodniu w watykańskim dzienniku "Osservatore Romano" ukazał się obszerny artykuł o misji naszego zgromadzenia w Pakistanie i w Indiach. Autor jest dziennikarzem, kierownikiem „redakcji azjatyckiej” w agencji prasowej Fides, działającej przy watykańskim Dykasterium ds. Ewangelizacji. Pan Affatato rozmawiał z dwiema naszymi współsiostrami. Jedna z nich jest obecnie dyrektorką akademika w Rzymie; wcześniej, przez trzydzieści osiem lat pracowała jako nauczycielka w swoim ojczystym kraju. Tekst artykułu ukazał się w języku włoskim. Oto nasze tłumaczenie fragmentów:
Siostry zakonne, zwane po prostu „misjonarkami szkoły”, zajmują się nauczaniem w szkołach publicznych oraz prowadzeniem akademików, mając na celu ewangelizację kultury i formację młodzieży. „Nie nosząc wyróżniającego się stroju [habitu], ale mając za cel życia misję ewangelizacji i miłości intelektualnej, jesteśmy jak sól, która rozpuszcza się w potrawach: w ten sposób niesiemy nasze świadectwo i wartości Ewangelii w codziennej pracy nauczycielskiej” – opowiada siostra [Celestine D'Souza z Indii]. Martina Damiani, sekretarz generalna zgromadzenia, relacjonuje: „W Pakistanie Misjonarki Szkoły działają od 1948 roku (...), a ich charyzmat wyraża się przede wszystkim w zaangażowaniu w edukację służącą całej ludności, bez względu na wyznanie, pochodzenie etniczne czy status społeczny. (...) obecnie siostry są w takich miejscowościach jak Lahore, Multan, ale także Karaczi na południu oraz Rawalpindi na północy. W środowisku o zdecydowanej większości muzułmańskiej misjonarki zapewniają edukację dzieciom wszystkich wyznań, promując dialog międzyreligijny, emancypację kobiet oraz integrację społeczną”. Szczególnym rodzajem apostolstwa są nieformalne zajęcia organizowane dla dzieci z rodzin pracujących w cegielniach: są to rodziny „niewolników pracujących za długi”, zjawisko niestety powszechne w Pendżabie, które dotyka wiele rodzin chrześcijańskich, zmuszonych do pracy przymusowej przez całe życie. Z drugiej strony, „misja w Indiach – opowiada Celestine D’Souza – rozpoczęła się w 1967 (...); obecnie mamy dziesięć wspólnot w różnych regionach kraju, aby sprostać wyzwaniom edukacyjnym i wspierać najbardziej pokrzywdzone społeczności lokalne. Siostry poświęcają się działalności kulturalnej, pomocy w nauce dla dzieci z slumsów lub obszarów wiejskich oraz katechezie w lokalnych parafiach” – podkreśla.
Źródło: Paolo Affatato, «Motivi viventi di credibilità» là dove si formano le coscienze. Le Missionarie della scuola prezioso modello di presenza cristiana anche in India e in Pakistan [„Żywe dowody wiarygodności” tam, gdzie kształtują się sumienia. Misjonarki Szkoły – cenny wzór chrześcijańskiej obecności również w Indiach i Pakistanie], "Osservatore Romano" 2026 06 16, s. 8.
 |
| Podgląd fragmentu artykułu o misji Unii w Azji. "Osservatore Romano", dziennik z 2026 06 16, s. 8. |