Na mapie Krakowa jest takie miejsce, w którym od kilku lat grupa zapaleńców śpiewa majówki pod kapliczką. Kapliczka ta stoi przy ul. Filtrowej, na pograniczu dwóch parafii: św. Jana Kantego (na Os. Widok) i św. Antoniego z Padwy (w Bronowicach Małych). W dni powszednie o godz. 20:00 zbiera się tam kilkadziesiąt osób. Zaczynamy od śpiewanej Litanii loretańskiej, potem czytamy tekst przygotowany na dany dzień, śpiewamy pieśni maryjne. Spotkanie kończymy wspólnym Apelem jasnogórskim.
---
Bibliografia:
Jakub Kamiński OCD, Biblijne podstawy tytułów maryjnych w Litanii loretańskiej (Przybytek Ducha Świętego, Arka Przymierza), cz. 2, „Pod Płaszczem Maryi. Pismo formacyjne noszących szkaplerz karmelitański”, 2016, n. 1 (65), s. 3-6, https://karmelicibosi.pl/wp-content/uploads/2017/04/0239604-ppm-2016-1.pdf, dostęp 11 maja 2026.
ks. Antoni Tronina, Przybytek Ducha Świętego (Vas spirituale), http://www.ssb24.pl/tematy,307,0, dostęp 23 maja 2026.
W tym roku wszystkie czytane teksty to komentarze do Litanii loretańskiej. Oto tekst z nabożeństwa majowego w sobotę 23 maja 2026 roku:
W Litanii loretańskiej są trzy wezwania, w których nazywamy Maryję przybytkiem: „Przybytku Ducha Świętego”, „Przybytku chwalebny”, „Przybytku sławny pobożności”. W tekście łacińskim w tych wezwaniach jest użyte słowo „naczynie” (vas); słowo „naczynie” było też w staropolskim przekładzie, używanym jeszcze przed Soborem Watykańskim II. Obydwa wyrażenia – „przybytek” i „naczynie” – sugerują, że Maryja jest szczególnym „miejscem” przebywania Bożego Ducha.
Co oznacza słowo przybytek? To miejsce w Namiocie Spotkania, w którym chwała Pańska mieszkała podczas wędrówki Izraela przez pustynię. W późniejszych czasach przybytek był najbardziej świętą i wewnętrzną częścią Świątyni Jerozolimskiej.
Dlaczego Maryję możemy nazywać przybytkiem Ducha Świętego? Określenia „Świątynia Ducha Świętego” oraz „Przybytek Ducha Świętego” były używane w odniesieniu do Maryi od wczesnych wieków chrześcijaństwa zarówno w pismach Ojców Kościoła, jak i w tekstach liturgicznych. Nazywanie Maryi przybytkiem Ducha Świętego podkreśla wyjątkowo intymną relację pomiędzy Nią a Duchem Świętym. Duch Święty wprowadzał Maryję w pełnię swojej obecności i działania, a pełnia ta miała swój punkt szczytowy w chwili Wcielenia Syna Bożego.
Najświętsza Dziewica została ogarnięta przez Ducha Świętego już w chwili poczęcia: Bóg zachował Ją od grzechu pierworodnego i uczynił Niepokalaną. Przywilej Niepokalanego Poczęcia został Jej udzielony ze względu na jej przyszłe Boże macierzyństwo: sam Bóg przygotował swojemu Synowi „godne mieszkanie” („godny przybytek”). [Takie słowa słyszymy np. podczas Mszy św. w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia].
Teksty Pisma Świętego pokazują nam Ducha Świętego w kolejnych wydarzeniach z życia Maryi. Są to: zwiastowanie, nawiedzenie św. Elżbiety, cierpienie pod Krzyżem umierającego Syna oraz Jej obecność w Wieczerniku. W opisach tych wydarzeń widzimy, że Maryja nie tylko została obdarowana Duchem Świętym, ale z Nim współpracowała. W chwili zwiastowania Archanioł Gabriel zapowiedział jej: „Duch Święty zstąpi na Ciebie”, dlatego „poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus” (zob. Łk 1,31.35). A Ona wtedy dobrowolnie wyraziła zgodę na przyjęcie Ducha Świętego, dzięki któremu stała się Matką Syna Bożego. Bezpośrednio po zwiastowaniu wybrała się i poszła z pośpiechem w góry, do domu Zachariasza i Elżbiety, do dwojga starszych już ludzi. Jak relacjonuje św. Łukasz, na głos pozdrowienia Maryi, Duch Święty napełnił również Elżbietę. W Dziejach Apostolskich czytamy, że przed Zesłaniem Ducha Świętego „uczniowie Jezusa jednomyślnie trwali na modlitwie razem z niewiastami, Matką Jezusa i braćmi Jego” (Dz 1,14).
To prawda, że relacja Maryi z Duchem Świętym jest relacją niepowtarzalną z racji jej Niepokalanego Poczęcia i Bożego Macierzyństwa. Ale do życia w relacji z Duchem Świętym Bóg wzywa też każdego z nas. Pamiętajmy, że świątynią Ducha Świętego jest każdy człowiek ochrzczony „w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?” – pytał Święty Paweł Apostoł w Pierwszym Liście do Koryntian. „Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście” (1 Kor 3, 16-17).
W ten wieczór wigilii Uroczystości Zesłania Ducha Świętego módlmy się, aby Duch Święty nieustanie nas odnawiał i prowadził do zbawienia.
Maryjo, Przybytku Ducha Świętego – módl się za nami!
Dlaczego Maryję możemy nazywać przybytkiem Ducha Świętego? Określenia „Świątynia Ducha Świętego” oraz „Przybytek Ducha Świętego” były używane w odniesieniu do Maryi od wczesnych wieków chrześcijaństwa zarówno w pismach Ojców Kościoła, jak i w tekstach liturgicznych. Nazywanie Maryi przybytkiem Ducha Świętego podkreśla wyjątkowo intymną relację pomiędzy Nią a Duchem Świętym. Duch Święty wprowadzał Maryję w pełnię swojej obecności i działania, a pełnia ta miała swój punkt szczytowy w chwili Wcielenia Syna Bożego.
Najświętsza Dziewica została ogarnięta przez Ducha Świętego już w chwili poczęcia: Bóg zachował Ją od grzechu pierworodnego i uczynił Niepokalaną. Przywilej Niepokalanego Poczęcia został Jej udzielony ze względu na jej przyszłe Boże macierzyństwo: sam Bóg przygotował swojemu Synowi „godne mieszkanie” („godny przybytek”). [Takie słowa słyszymy np. podczas Mszy św. w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia].
Teksty Pisma Świętego pokazują nam Ducha Świętego w kolejnych wydarzeniach z życia Maryi. Są to: zwiastowanie, nawiedzenie św. Elżbiety, cierpienie pod Krzyżem umierającego Syna oraz Jej obecność w Wieczerniku. W opisach tych wydarzeń widzimy, że Maryja nie tylko została obdarowana Duchem Świętym, ale z Nim współpracowała. W chwili zwiastowania Archanioł Gabriel zapowiedział jej: „Duch Święty zstąpi na Ciebie”, dlatego „poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus” (zob. Łk 1,31.35). A Ona wtedy dobrowolnie wyraziła zgodę na przyjęcie Ducha Świętego, dzięki któremu stała się Matką Syna Bożego. Bezpośrednio po zwiastowaniu wybrała się i poszła z pośpiechem w góry, do domu Zachariasza i Elżbiety, do dwojga starszych już ludzi. Jak relacjonuje św. Łukasz, na głos pozdrowienia Maryi, Duch Święty napełnił również Elżbietę. W Dziejach Apostolskich czytamy, że przed Zesłaniem Ducha Świętego „uczniowie Jezusa jednomyślnie trwali na modlitwie razem z niewiastami, Matką Jezusa i braćmi Jego” (Dz 1,14).
To prawda, że relacja Maryi z Duchem Świętym jest relacją niepowtarzalną z racji jej Niepokalanego Poczęcia i Bożego Macierzyństwa. Ale do życia w relacji z Duchem Świętym Bóg wzywa też każdego z nas. Pamiętajmy, że świątynią Ducha Świętego jest każdy człowiek ochrzczony „w Imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?” – pytał Święty Paweł Apostoł w Pierwszym Liście do Koryntian. „Świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście” (1 Kor 3, 16-17).
W ten wieczór wigilii Uroczystości Zesłania Ducha Świętego módlmy się, aby Duch Święty nieustanie nas odnawiał i prowadził do zbawienia.
Maryjo, Przybytku Ducha Świętego – módl się za nami!
Bibliografia:
Jakub Kamiński OCD, Biblijne podstawy tytułów maryjnych w Litanii loretańskiej (Przybytek Ducha Świętego, Arka Przymierza), cz. 2, „Pod Płaszczem Maryi. Pismo formacyjne noszących szkaplerz karmelitański”, 2016, n. 1 (65), s. 3-6, https://karmelicibosi.pl/wp-content/uploads/2017/04/0239604-ppm-2016-1.pdf, dostęp 11 maja 2026.
ks. Antoni Tronina, Przybytek Ducha Świętego (Vas spirituale), http://www.ssb24.pl/tematy,307,0, dostęp 23 maja 2026.
PS Spokojnie, nie szukajcie nas na tym zdjęciu: żadna z widocznych osób nie jest misjonarką szkoły. ;)