Wyobrażenia a rzeczywistość

grudnia 25, 2013

Wyobrażenia a rzeczywistość

Chodzą, przyglądają się, pytają. Myślą, modlą się, rozeznają. A potem – czasem – decydują się. Decydują się, żeby przyjechać i wstąpić do zakonu.

Pierwszą rzeczą, która się wtedy dzieje, jest zetknięcie się – a czasem zderzenie – rzeczywistości i tego, jak ją sobie ktoś wyobrażał.
Bo oczywiście ktoś, kto wybiera życie zakonne, już coś o nim wie. Czyta ogólnie o życiu zakonnym i o danym zgromadzeniu, które wybrał. Czyta o założycielach, o świętych, o duchowości; ale to wszystko niekoniecznie tworzy prawdziwy obraz życia.
Więc wyobrażenie zderza się z rzeczywistością. I wtedy – przeważnie – zaczynają się problemy: że to nie tak, że przecież, że powinni, że ale…

Czy można coś na to poradzić? Zastanawiałam się nad tym, żeby zrobić listę niebezpieczeństw – tego, co może stwarzać problemy; ale to niemożliwe: bo różne zgromadzenia mają różny styl życia; i bo ta sama rzecz dla kogoś będzie problemem, dla kogoś – oczywistością.
Więc, jeśli myślisz o życiu zakonnym, to przyjmij do wiadomości to jedno: na pewno będą JAKIEŚ problemy; to normalne. Nie chodzi więc o to, żeby problemów uniknąć; ale o to, co zrobisz, jeśli się pojawią? Może będą one wskazówką, że to nie jest twoje powołanie; a może będą okazją, żeby swoje powołanie potwierdzić.

Magda

Czytaj dalej »

Przemienienie Jezusa a życie zakonne

sierpnia 06, 2011

Przemienienie Jezusa a życie zakonne

"Ewangelicznych podstaw życia konsekrowanego należy szukać w szczególnej relacji, jaką Jezus nawiązał w czasie swego ziemskiego życia z niektórymi spośród swoich uczniów, wzywając ich, by nie tylko przyjęli Królestwo Boże we własnym życiu, ale także by oddali swoje istnienie w służbę tej sprawy, porzucając wszystko i naśladując wiernie Jego sposób życia. (…)

W Ewangelii znajdujemy wiele słów i czynów Jezusa Chrystusa, które rzucają światło na sens tego specjalnego powołania. Jednakże aby ująć w całość jego zasadnicze cechy, warto wpatrzeć się przede wszystkim w jaśniejące oblicze Chrystusa w tajemnicy Przemienienia. (...)

Uczniowie w chwili uniesienia słyszą wezwanie Ojca, aby słuchali Chrystusa, zaufali Mu bez reszty i uczynili Go centrum swojego życia. Słowo przychodzące z wysoka nadaje nową głębię wezwaniu, które sam Jezus skierował do nich na początku działalności publicznej, aby poszli za Nim, odrywając ich od zwykłego życia i dopuszczając do zażyłości z sobą. Właśnie z tej szczególnej łaski zażyłości z Chrystusem wypływa w życiu konsekrowanym możliwość i potrzeba złożenia całkowitego daru z siebie przez profesję rad ewangelicznych Bardziej niż wyrzeczeniem, są one przede wszystkim specyficzną formą przyjęcia tajemnicy Chrystusa, przeżywaną w Kościele."

Jan Paweł II

Posynodalna adhortacja apostolska „Vita Consecrata” nr 14, 16

Czytaj dalej »

Świętość na co dzień - o filmie "Ludzie Boga” Xaviera Beauvois

lutego 02, 2011

Świętość na co dzień - o filmie "Ludzie Boga” Xaviera Beauvois

W roku 1996 zostało zabitych siedmiu mnichów (trapistów) z klasztoru w Tibhirine (w górach Atlas), w Algerii: oto najkrótsze możliwe streszczenie filmu "Ludzie Boga” Xaviera Beauvois.
Film pokazuje najpierw codzienne życie mnichów; potem – w momencie zagrożenia – ich reakcje (strach, niepewność, wątpliwości...); potem – ich dojrzewanie do decyzji „zostajemy” – ze świadomością, że to może oznaczać śmierć, a więc męczeństwo. Ale... „dlaczego zostaje się męczennikiem?” pyta jeden z nich. Przełożony odpowiada: „Z miłości, tylko z miłości”. Magda


Dla mnie ten film jest ukazaniem autentycznego życia czynno-kontemplacyjnego prawdziwych zakonników – niemalże dokumentem (jak przypuszczam) odtworzonym na podstawie świadectwa tych, którzy przeżyli, i to dziełem stworzonym przez reżysera-ateistę ... Widziałam ten film już dwa razy – a może ‘dopiero’ dwa razy... Ola

Czytaj dalej »

Ostatnio czytam KPK

czerwca 08, 2010

Ostatnio czytam KPK

(czyli Kodeks Prawa Kanonicznego).

Nie, nie martwcie się o mnie: nie wyłącznie...
A czemu? A bo czytam nasze Konstytucje i co jakiś czas są przypisy – to znaczy, że niektóre teksty pochodzą z Kodeksu, a to znaczy, że nie dotyczą tylko nas, ale też życia zakonnego w ogóle.
Nie jest to łatwe – język prawniczy, brr... – ale jest i w końcu też mnie dotyczy, no więc uznałam, że powinnam coś zrozumieć... Na szczęście znalazłam gruby komentarz, który wyjaśnia różne punkty, tłumaczy, co i dlaczego zostało zmienione, jak to się wiąże z wizją teologiczną itp...

A tak naprawdę, to czasem wystarczy tylko trochę uwagi i odwagi, żeby znaleźć coś pięknego, jak na przykład ten pierwszy paragraf dotyczący życia konsekrowanego:

Kan. 573 § 1. Życie konsekrowane przez profesję rad ewangelicznych jest trwałą formą życia, w której wierni pod działaniem Ducha Świętego naśladując dokładniej Chrystusa, oddają się całkowicie umiłowanemu nade wszystko Bogu, ażeby - poświęceni z nowego i szczególnego tytułu dla chwały Boga, budowania Kościoła i zbawienia świata - osiągnąć doskonałą miłość w służbie Królestwa Bożego i, stawszy się w Kościele wyraźnym znakiem, zapowiadać niebieską chwałę.

Magda

Czytaj dalej »

Nowości majowe z Rzymu

maja 21, 2009

Nowości majowe z Rzymu

Dwie nasze neoprofeski wróciły już do Indii, by rozpocząć swoją misję – Pramila w szkole (rok szkolny zaczyna się tam już od początku czerwca), a Maxi - w akademiku prowadzonym przez nasze Siostry. Przed ich odjazdem w Kaplicy Domu Generalnego w Rzymie była sprawowana Msza św. dziękczynna celebrowana przez naszego spowiednika (dominikanina, oczywiście) z piękną homilią na temat życia zakonnego: bazuje ono na komunii z Panem Bogiem, stąd bierze się komunia we wspólnocie, a dopiero potem - komunikowanie innym Prawdy o Bogu-Miłości (czyli apostolat); inna kolejność nie ma sensu (tzw.‘budowanie na piasku’...).
Wielkość łaski otrzymywanej zależy od wielkości ofiarowanego ‘daru’; według Tradycji pierwotnego Kościoła (zob. komentarz), profesja zakonna zmazuje wszystkie winy i kary – to tak, jakby się otrzymało drugi chrzest (choć Chrzest św. jest tylko jeden). Albowiem całkowity dar z siebie Panu Bogu jest aktem miłości doskonałej, porównywalnym w pewnym sensie do ofiary życia z miłości do Jezusa Chrystusa (tzw. ”chrzest krwi”). Właśnie ta radość ‘nowego stworzenia’ widoczna była na obliczach naszych Hindusek, zawsze uśmiechniętych. Niechaj Boski Oblubienic będzie Wam zawsze oparciem i jedyną miłością Waszego życia!
O życiu zakonnym była też mowa w niedzielę na wykładzie innego dominikanina na temat twórczości artystycznej Beato Angelico, słynnego średniowiecznego dominikanina, który upiększył m.in. cele w klasztorze OO. Dominikanów przy kościele św. Marka we Florencji: w malutkich celach zakonnych - wielkie malowidła ścienne (np. Chrystusa ukrzyżowanego) sprzyjające kontemplacji. Wówczas to bowiem, w czasach powszechnego analfabetyzmu, sztuka była najlepszą formą przekazu prawd wiary, często w formie symbolicznej. A co powiedzieć o sztuce dzisiejszej?
W sobotę była możliwość obejrzenia (w ramach kampanii przedwyborczej do parlamentu europejskiego) ciekawego filmu pt. „Bella” produkcji amerykańskiej, którego producentem, a jednocześnie aktorem w roli głównej, jest piosenkarz meksykański, Eduardo Verástegui; był on osobiście obecny na projekcji filmu i w swoim wystąpieniu dał dowód na to, że pieniądze nie zawsze przewracają w głowie i że nawet w młodym wieku można ‘postawić na swoje ideały’. Film ten otrzymał pierwszą nagrodę na „Fuggi Family Festival”, (festiwal powstały z inicjatywy ruchu Pro-Life), a jego projekcja była zachętą do włączenia się do tzw. Projektu „Gemma” („adoptuj jedną mamę, uratuj jej dziecko” – polega to na płaceniu określonej sumy przez półtora roku na pomoc matce oczekującej dziecka ); jedno takie ‘uratowane dziecko’ wraz z mamą Afrykanką również przyszło na projekcję filmu. Kolejna inicjatywa z dziedziny promocji życia, obok „Duchowej adopcji dziecka poczętego” i „Adopcji na odległość”, którą prowadzą również nasze Siostry z Indii. Bo przecież Pan Bóg jest ‘za życiem’!
Szczęść Boże! - Ola

Czytaj dalej »